Posts Tagged ‘ jeroen van veen ’

20-3-2011, De Kampanje, Den Helder.

20-3-2011, De Kampanje, Den Helder.

Alweer een prachtige dag met fris lenteweer! In de ochtend een lange wandeling gemaakt door Culemborg, over de markt en naar de haven gelopen. Heerlijk om zo je zondag te beginnen. Een groter contrast qua reisafstand is bijna niet denkbaar; gisteren speelden we in onze eigen woonplaats, op een paar minuten reisafstand van ons huis, en vandaag spelen we Canto in het verst verwijderde theater van Culemborg: Den Helder. Rond een uur of twee hebben we de spullen in de auto geladen en gingen we op reis naar het noorden van Noord-Holland. De zon stond alweer flink lang te warmen, en zeker met de frisse buitentemperatuur een heerlijk moment om te rijden met open dakje. Onderweg geluisterd naar Tubular Bells II, waar we nog steeds over aan het denken zijn hoe we dat volgend jaar kunnen gaan uitvoeren. Het begint wel al te komen, maar het blijft nog veel denken en puzzelen. Maar goed, na twee uur rijden kwamen we aan in Den Helder en het was even zoeken naar de artiesteningang, dat kan namelijk behoorlijk lastig zijn bij theaters. De artiesteningang zit meestal aan de achterzijde van de theaters. Zo ook hier in Den Helder, maar ik heb toch maar even gebeld met de telefoon of ze open konden doen. Zeker bij de grotere theaters is het best ver lopen om een groot gebouw heen met zware tassen. Vandaag speelden we helemaal akoestisch, op een Yamaha C7 vleugel en een Kawai C5. De ruimte klonk bijzonder fraai, en tijdens het inspelen viel al op hoe zacht je hier kunt spelen zonder intentieverlies. We kregen meteen koffie aangeboden van de techniek en alles stond zo klaar. Ook een volle koelkast waar we gewoon uit konden pakken wat we nodig hadden. Gastvrij hoor. Rond 16.30 uur ging de techniek eten, en hadden we het hele gebouw voor ons alleen. Heerlijk ingespeeld en voor het concert begon hadden we ruim de tijd om te ontspannen, te eten, te ontspannen en weer te spelen. Vanavond besloten we om van te voren maar eens geen toelichting te geven op het werk. De animo in Den Helder voor een Canto Ostinato op zondagavond was niet erg groot, maar de mensen die er waren genoten aandachtig. De zaal gaf ook met publiek nog zeer veel mogelijkheden om mooi te kleuren en diverse speciale effecten kwamen goed uit de verf . Na afloop nog met wat mensen gepraat (iemand vond Canto wel iets weg hebben van Tubular Bells…wat beluisterden we vanmorgen ook alweer??), de techniek bedankt voor de goede zorg en de auto in richting huis. Helaas was een gedeelte van de weg afgezet, dus was het een beetje zoeken, maar na dik twee uur in de auto waren we weer in Culemborg. Net als Canto een reis, elke keer anders, maar wel een mooie avond om in te rijden met een enorm volle maan was het een genoegen om door het Noord-Hollandse landschap te cruisen.

13-3-2011, Chassé Theater, Breda

13-3-2011, Chassé Theater, Breda

‘Wow!’ was de eerste reactie toen we aankwamen in de middenzaal van het Chassé Theater in Breda. Wat een ruimte, en enorm podium en gigazaal, het leek wel een balzaal zo met de tribune ingeklapt. En vanaf hier gingen we alleen maar verder in superlatieven….na een korte check van de vleugels, tweemaal gelijke Yamaha C7 (heerlijk), de trappen af naar de kleedkamers. Nu heb je kleedkamers en Kleedkamers, maar dit slaat werkelijk alles in schoonheid en design! Talloze kleedkamers, elk in eigen stijl naar een toneel-muziek-theater icoon (zoals Ko van Dijk of Maria Callas) ingericht. Maar dan ook echt ingericht, tot op de wc bril aan toe, alles in stijl. Sandra wilde graag in de Nureyev Kleedkamer en ik in de Leonard Bernstein kleedkamer. Dames mogen kiezen dus kozen we voor de Russisch gestileerde kamer van Nureyev. Het bleek ook intern al vrij russisch, want de kledinghaakjes waren afgebroken…Toen toch maar besloten om in ‘de Bernstein’ te gaan zitten. Zelfs tegels met zijn handtekening…hoever kan je gaan. Overigens ook prachtige fotoseries in elke kleedkamer van de desbetreffende artiest. En nu we dan toch bezig zijn, een kijkje in de artiestenfoyer doet niet onder voor een 5-sterren hotel, met flipperkast, biljart, computerhoek met tig computers, een bar met bediening, restaurant met prima eten, kranten en ander leesvoer, lekkere stoelen en ga zo maar door. Best wel zonde dat we om 19.00 uur aanvang hadden en niet langer in het 5 sterren hotel konden verblijven. Breda mag de parel van het Zuiden worden genoemd, het theater maakt dat helemaal waar: niets ten nadele van de andere theaters (we hebben ze nog lang niet allemaal gezien) maar dit zal moeilijk te evenaren zijn. Na de soundcheck met Toon even gegeten en al vrij snel stonden we op het podium. Tijdens het omkleden hadden we de speakers van de zaal aangezet zodat je in de kleedkamer hoort wat in de zaal gebeurt, en we hoorden vanavond voor het eerst de elektrische luchtbedpomp! Ik heb er ook nog iets over gezegd in de inleiding. Er lag ruim 120 man in de enorme zaal, en boven op het balkon zaten nog  eens 30 mensen. Het lichtplan ging vanavond ook op de seconde nauwkeurig. De zaal, de vleugels, het publiek, alles nodigde uit tot een geraffineerde uitvoering die in totaal een uur en 45 minuten duurde. Echt geweldig! Het publiek was erg enthousiast, en we kregen ook nog 2 prachtige boeketten. Na afloop nog met mensen gepraat, cd’s verkocht en gesigneerd en een wijntje gedronken voordat we weer huiswaarts keerden. Van de grootste zaal naar de kleinste zaal, volgende week een thuiswedstrijd Culemborg; we hebben een week om af te kicken. Deze ervaring zullen we niet snel vergeten!

12-2-2011, Concertzaal; Theaters Tilburg, Tilburg

12-2-2011, Concertzaal; Theaters Tilburg, Tilburg

Tilburg had een sterke herinnering voor mij; twee jaar geleden nog nam ik er samen met broer Maarten de Sacre du Printemps op van Stravinsky. Dat was na een concert met het Magogo Kamerorkest. Maar ook een aantal jaren geleden toen ik op tournee was met het NNT in de voorstelling Sympathy for the Devil van Koos Terpstra in een regie van  Matthijs Rümke viel Tilburg op. Na onze eerste blik in de kleedkamer wist ik het weer. Die zijn dik voor elkaar in de Tilburgse Concertzaal; naast de gebruikelijke benodigdheden ook een ligbank. Niet dat de we tijd hadden om er gebruik van te maken, maar toch. Je zou er heerlijk een dutje kunnen doen om even op energie te komen voor een voorstelling. Vandaag was Toon er niet bij, we speelden immers in de Concertzaal en niet in een theaterzaal. Bovendien was ons gereedschap vandaag 2x Steinway concertvleugels. Een nieuwe en een wat oudere. Op het podium lagen ongeveer 80 matjes al uitgestald en het licht hing ook helemaal volgens plan. Na een half uurtje inspelen naar het artiestencafe om te eten. Aan alles was gedacht, er stond zelfs een mand met vers fruit voor ons klaar, zeer attent! Ook hadden we veel plezier van de heerlijk koele flesjes water die overal stonden, tot en met de kleedkamer aan toe. Na het eten hebben we met de lichttechnicus nog even een doorloop gedaan en om 20.30 was het aanvang van het Canto in Tilburg. Na een kort introductiewoordje begonnen we te spelen in het donker. Het was een bijzondere avond, het publiek zo dichtbij op het podium om je heen, je hoorde dat mensen ervan genoten. Af en toe kwamen mensen overeind, of wisselde van houding, maar wel zachtjes. De tijd leek wel te zijn bevroren toen we later om 22.15 van het podium afkwamen.
Na afloop nog met een deel van het enthousiaste publiek gepraat en diverse cd’s verkocht. Tilburg was weer een belevenis; was het nu theater in een concertzaal of een concert in een theaterzaal? Het was een belevenis die voor velen voor herhaling vatbaar is in Tilburg, wie weet?

6-2-2011, de Harmonie, Leeuwarden

6-2-2011, de Harmonie, Leeuwarden

Leeuwarden klinkt altijd ver als je de naam hoort. Althans het klinkt ver voor ons als musici die in het midden van het land wonen. Vandaag stond er een matinee op het programma. Bij binnenkomst in het theater de Harmonie stond er duidelijk vermeld welke kleedkamer we hadden. Geen overbodige luxe want er waren maar liefst drie voorstellingen in drie zalen tegelijkertijd, dus vele –bezette- kleedkamers! In onze kleedkamer troffen we naast de gebruikelijke spiegels, lampen en stoelen en ophanghaken een bed, een welkomstkaart met toegangscode voor draadloos wifi en kluis en twee mini flesjes Friese Berenburger (die we toch maar niet vlak voor het optreden hebben opgedronken;-) Wat een leuk gebaar, dat waren we nog niet tegen gekomen!

Nadat we de kleding hadden uitgehangen gingen we naar de zaal. Bij het sluiten van de kleedkamer werden we vriendelijk geholpen, en in de zaal aangekomen troffen twee identieke C5 Yamaha vleugels. De zaal is een soort ‘zwarte doos’ met zwarte stoelen waardoor de kleuren van ons lichtplan extra goed uitkwamen. Vooraf werden we  keurig rondgeleid naar de plek waar we cd ’s konden verkopen en signeren na afloop van het concert. Klokslag kwart over drie gingen we het toneel op. Gek genoeg vergisten we ons beiden in de ‘draai’richting van de zaal, hierdoor stonden we enig verbaasd een welkomsbuiging te maken (nog op de valreep de goede kant op zeg maar…). Het zal het aantal trappen op en af wel zijn geweest die onze navigatie in de war had gestuurd. Gek wel, want normaal heb ik een goed richtingsgevoel. Vandaag deed ik de toelichting alleen. Volgens Sandra was het een goed, kort en bondig praatje en na een korte pauze in het complete donker begonnen we aan het Canto. Naast ons lagen ongeveer 20 mensen op het podium en in de zaal waren een ruime 150 luisteraars. Het werd weer een lange uitvoering; ruim een uur en dertig minuten; de tachtig minuten die we dachten te spelen hebben we weer niet ‘gehaald’. De akoestiek was door Toon lekker ingesteld en we konden enorm zacht  en delicaat spelen in de zaal. Al met al een zeer geslaagde uitvoering. De kleuren kwamen goed tot zijn recht en de het publiek gaf ons een warm en lang applaus. Bloemen completeerde deze uitvoering in Leeuwarden, heel feestelijk! Na afloop lekker de stad in gelopen en heerlijk gegeten met Toon en Bert die vandaag weer onze chauffeur was. Ontspannen teruggereden en heerlijk geslapen met zacht in het achterhoofd de Canto die ostinaat doorgaat.

4-2-2011, Stadstheater, Zoetermeer

Het voelde op weg naar Zoetermeer wel een beetje als een thuiswedstrijd; de PR foto van onze reeks ligconcerten is gemaakt in Zoetermeer, in het Stadstheater. De instrumenten kenden we dus ook wel al een beetje, alhoewel we tijdens de fotosessie niet veel hebben gespeeld. Eenmaal aangekomen en de auto geparkeerd gelijk naar de zaal en de vleugels proberen. Toen we zagen dat dat wel goed zat, toch maar eerst een kopje koffie in het artiestencafe. Een erg gezellig cafe overigens! Op diverse plekken brandden kaarsen en er was in de middag al een lieve dame van de bediening aanwezig. Ze kwam al naar ons toe en  baalde zo dat ze niet kon komen luisteren… Na een heerlijk kopje koffie en thee hebben de we soundcheck gedaan. Altijd even uitproberen. Het lastige van een pianoduo zonder je eigen instrumenten in de auto mee, is het feit dat je altijd moet roeien met de riemen die je hebt. In dit geval een Steinway D concertvleugel en een Yamaha C6 vleugel. Het is dan altijd de vraag wie speelt op welke? Vandaag kozen we voor Sandra op de concertvleugel en ik de kleinere. Het werkte met inspelen zo beter. Dat kwam ook wel beter uit voor het lichtplan, daar de grote piano altijd links achter staat. Ik zit dus meestal links en Sandra rechts omdat ik over het algemeen meer bas speel. Maar goed, we hebben het omgedraaid en het kwam allemaal goed met onze ‘ Toonmeister’ Toon. Hij bracht de vleugels in balans en zorgde ook voor iets nagalm in de  klank zodat het iets ruimtelijker klinkt. Na een korte inleiding begonnen we het concert. We konden beiden niet zien hoeveel mensen er zaten, het was aardedonker in de zaal, maar er werd tijdens het spel weer aandachtig geluisterd. De versie van Zoetermeer was ook 90 minuten lang; 10 minuten langer dan gepland.  Het kwam blijkbaar allemaal zo uit. De vrijheid zoals in eerdere blogs beschreven heeft tot gevolg dat wij het ook niet van te voren weten. Na afloop nog een drankje gedronken en rustig naar huis gereden. Er stond een flinke storm dus niet al te snel gereden. Je kunt sowieso bijna nergens hard, er werd weer flink aan de weg gewerkt dus lange stukken maximaal 90-100 km per uur. Maar zo bleven we zelf nog even langer in de rustige sfeer van het Canto, of zoals een luisteraar on na afloop vertelde, ‘ik voelde me helemaal leeglopen, alsof alle spanning verdween naarmate het concert vorderde’.

3-2-2011, Theater de Veste op locatie, Delft

3-2-2011, Theater de Veste op locatie, Delft

Gisteren stond Delft op het programma. Ditmaal niet in het theater zelf maar op locatie in de Van der Mandelezaal  op het museumcomplex ‘het  Prinsenhof’. Dit is tevens de locatie waar Isabelle van Keulen haar kamermuziek festival startte, dat inmiddels wordt geleid door Liza Ferschtman. Internationale musici komen jaarlijks naar Delft om daar samen met de artistiek leider te spelen. Maar vanavond stond er iets anders te gebeuren….na het laden en lossen van onze bagage ging ik de auto parkeren in de parkeergarage. Sandra ging alvast naar binnen waar het concert plaatsvond. Op een binnenplaats tussen het museum is een zaal gebouwd door middel van een glazen dak en een glazen wand. Op de vloer liggen de klinkers, waarschijnlijk nog van toen het nog niet overdekt was. In het midden op een speciaal gebouwd podium stonden onze werkpaarden voor deze avond. Twee bijna identieke Yamaha C7 vleugels. Een thuiswedstrijd, we hebben in onze studio hetzelfde type staan. Het fijne aan dit model is het mechaniek, dit heeft dezelfde afmetingen als van een concertvleugel en dan kan je een fysiek stuk als canto makkelijk uithouden. Bij terugkomst uit de garage was Sandra aan het inspelen en was helemaal lyrisch over de akoestiek en de vleugels. De ruimte was nog helemaal leeg, er stonden naast de vleugels alleen wat lampen van het theater voor sfeerverlichting die bij ons ligconcert hoort. Na het inspelen gegeten, een frisse salade want om nu een flinke maaltijd te nemen is nooit een goed idee. Tijdens het omkleden zagen we de eerste mensen al binnenkomen met matrassen, luchtbedden, Fatboy enzovoort. Het was al weken uitverkocht, en was dan ook vol, genoeg ruimte voor de mensen om lekker te kunnen liggen zonder te dicht op elkaar te hoeven liggen. We begonnen het concert in het donker en wat een sfeer, de muziek elke keer anders, de vleugels, de akoestiek, alles leek wel met ons mee te werken. Het werd een lange uitvoering, nee de langste tot nu toe, maar liefst 115 minuten onafgebroken spanning, met de bekende pieken en dalen maar ook met heel nieuwe vondsten. We blijven ons zelf altijd verbazen over de ontelbare mogelijkheden van de compositie. Na een applaus voldaan naar huis gegaan, morgen Zoetermeer! Het canto ging zoals altijd nog wel even door in ons hoofd.

23-1-2011, Van Beresteyn, Veendam

23 januari 2011, Van Beresteyn, Veendam

Een matinee in het noorden van het land. Al vroeg in de auto richting Veendam om de mensen aldaar het Canto te laten horen. De twee vleugels stonden al op ons te wachten toen we aankwamen. Wel een flinke reis, 2 uur en 15 minuten. Vandaag hadden we Toon onze geluidstechnicus niet nodig, omdat we toneel op toneel speelde (alleen publiek op het podium dicht bij de artiesten, geen publiek verder weg in de zaal). Ook hier ligmatjes van de plaatselijke yogavereniging die op het podium werden neergelegd. Een korte uitleg over de compositie gegeven en wederom ruim 90 minuten gespeeld. het lijkt wel of we steeds meer tijd nodig hebben. Gek, want we nemen ons soms voor om maar wat sneller door te gaan naar de volgende sectie (weet dat Simeon dat ook graag wil) maar er gebeuren toch altijd weer bijzondere dingen. En met dankbaar applaus en twee flessen wijn als bedankje konden we tevreden terugkijken op het Canto in Veendam. Na afloop nog wat cd’s verkocht en met mensen gepraat, dan blijkt ook dat elk concert weer zijn verhaal heeft. Het Canto doet zoveel met mensen.
Van de week had ik het er nog met Simeon over, waar nu het succes van Canto ligt. Het blijft onverklaarbaar; je kan het proberen; ik heb het wel eens aan de piano uitgelegd aan het publiek, maar toch is en blijft het fascinerend. Een deel ligt volgens mij in het feit dat het Canto in hetzelfde register speelt en dezelfde speeltechnieken gebruikt als in Chopin. De linkerhand bijvoorbeeld komt rechtstreeks uit de regendruppelprelude (opus 28 nr 15) , nocturne op. 9 no 1, die weer hetzelfde is als het middendeel van de fantaisie impromptu opus 66. De transparantie is uniek in Canto, al zijn andere werken zijn verdicht, op een meer Beethoviaanse stijl. Maar de combinatie van de klank met de multi-interpretabele benadering is uniek. Ik zeg altijd dat Ten Holt de uitvoeringspraktijk weer heeft teruggebracht; met de komst van het modernisme is muziek meer een technische bezigheid geworden dan een fysieke betrokkenheid. Kijk maar eens terug in de tijd; partituren van Bach hebben ook geen enkele articulatie en dynamiek, ook op welk instrument je het speelt is niet  vastgelegd door de componist. Bij het Canto heeft de musicus weer zeggenschap over het resultaat, de vrijheid van invulling van het materiaal gecombineerd met de klank van Chopin, de phasingtechnieken van Steve Reich en het uithoudingsvermogen van Terry Riley maakt het Canto tot een meesterlijke onovertroffen compositie, waar je het ook speelt, het blijft een betoverende werking hebben!