Posts Tagged ‘ Concertzaal ’

27-3-2011, Zaantheater, Zaanstad

Vandaag ging de klok een uurtje vooruit, het is weer zomertijd, hetgeen betekende dat we een uurtje minder hadden om te slapen. Maar toch helemaal uitgerust konden we op weg naar Zaandam. Vandaag speelden we daar in de kleine zaal. In de grote zaal stond de voorstelling van Edwin Rutten, waarvoor onze technicus Toon werkt, en dus hadden we vandaag Mark. Het Zaantheater ligt op een prachtige plek met uitzicht op het water, veel glas en een multifunctioneel gebouw. In de zaal stond ons huismerk vleugels, en toch wel de meest voorkomende instrumenten van Nederland: Yamaha C7. We hadden de goede ervaringen van deze instrumenten (o.a. in Delft en Breda) nog in ons geheugen zitten dus dat beloofde wat. In de kleedkamer las ik een prachtige recensie over het concert in Assen die net binnenkwam via de mail. Er was weer Wi-Fi beschikbaar! Leuk ook om kennis te maken met de technici van het theater: Bart en ….Bart. Handig, als je iets nodig hebt roep je gewoon Bart. De tribune was helemaal ingeklapt een zo ontstond een compleet vlakke vloer waarop genoeg ruimte was voor vele liggende mensen die we vanmiddag hadden. Toen de soundcheck klaar was en het licht was gesteld kon de zaal open. Wij konden naar achteren om ons vast om te kleden en mentaal voor te bereiden op het concert. Bij een middagconcert dragen we onze speciaal ontworpen kleding van kunstenares Anneke Klein Kranenbarg die vandaag ook aanwezig was. Het concert begon om half vier en er lagen veel mensen, maar er zaten ook mensen aan allerlei kanten. We zagen zelfs een enorm opblaasfauteuil; die hadden we nog niet gezien in ligconcerten. Het is zo mooi om te zien hoe mensen helemaal genieten en in hun eigen ruimte de muziek tot zich laten komen.

De Yamaha’s nodigden uit toch heel subtiel en gevoelig spel. Het openingsgedeelte was voor ons persoonlijk een van de mooisten tot nu toe, zo goed als alles lukte, de diversiteit aan klanken, ook hier werden we weer door onszelf verrast. De oneindige mogelijkheden zijn fantastisch en het stuk blijft geniaal! Het publiek was enorm stil, het licht liep naadloos samen met ons spel, en er ontstonden heel spannende momenten. Heerlijk om zo te kunnen spelen, en met het materiaal bezig te zijn en elke keer weer anders te boetseren. Het werd een best lang concert, een uur en vijfenveertig minuten!

Het was weer een warm applaus en na afloop waren we zo druk in gesprek dat we zelfs vergaten de cd’s tevoorschijn te halen om te verkopen…iemand  vroeg er nog om toen bijna iedereen weg was, dus toen toch nog een cd verkocht;-) Na afloop heerlijk gegeten in Zaandam, Toon en Mark trakteerden ons ditmaal. Tevreden en voldaan naar huis gereden. Een volle week voor de boeg met veel… Canto..

Advertenties

20-3-2011, De Kampanje, Den Helder.

20-3-2011, De Kampanje, Den Helder.

Alweer een prachtige dag met fris lenteweer! In de ochtend een lange wandeling gemaakt door Culemborg, over de markt en naar de haven gelopen. Heerlijk om zo je zondag te beginnen. Een groter contrast qua reisafstand is bijna niet denkbaar; gisteren speelden we in onze eigen woonplaats, op een paar minuten reisafstand van ons huis, en vandaag spelen we Canto in het verst verwijderde theater van Culemborg: Den Helder. Rond een uur of twee hebben we de spullen in de auto geladen en gingen we op reis naar het noorden van Noord-Holland. De zon stond alweer flink lang te warmen, en zeker met de frisse buitentemperatuur een heerlijk moment om te rijden met open dakje. Onderweg geluisterd naar Tubular Bells II, waar we nog steeds over aan het denken zijn hoe we dat volgend jaar kunnen gaan uitvoeren. Het begint wel al te komen, maar het blijft nog veel denken en puzzelen. Maar goed, na twee uur rijden kwamen we aan in Den Helder en het was even zoeken naar de artiesteningang, dat kan namelijk behoorlijk lastig zijn bij theaters. De artiesteningang zit meestal aan de achterzijde van de theaters. Zo ook hier in Den Helder, maar ik heb toch maar even gebeld met de telefoon of ze open konden doen. Zeker bij de grotere theaters is het best ver lopen om een groot gebouw heen met zware tassen. Vandaag speelden we helemaal akoestisch, op een Yamaha C7 vleugel en een Kawai C5. De ruimte klonk bijzonder fraai, en tijdens het inspelen viel al op hoe zacht je hier kunt spelen zonder intentieverlies. We kregen meteen koffie aangeboden van de techniek en alles stond zo klaar. Ook een volle koelkast waar we gewoon uit konden pakken wat we nodig hadden. Gastvrij hoor. Rond 16.30 uur ging de techniek eten, en hadden we het hele gebouw voor ons alleen. Heerlijk ingespeeld en voor het concert begon hadden we ruim de tijd om te ontspannen, te eten, te ontspannen en weer te spelen. Vanavond besloten we om van te voren maar eens geen toelichting te geven op het werk. De animo in Den Helder voor een Canto Ostinato op zondagavond was niet erg groot, maar de mensen die er waren genoten aandachtig. De zaal gaf ook met publiek nog zeer veel mogelijkheden om mooi te kleuren en diverse speciale effecten kwamen goed uit de verf . Na afloop nog met wat mensen gepraat (iemand vond Canto wel iets weg hebben van Tubular Bells…wat beluisterden we vanmorgen ook alweer??), de techniek bedankt voor de goede zorg en de auto in richting huis. Helaas was een gedeelte van de weg afgezet, dus was het een beetje zoeken, maar na dik twee uur in de auto waren we weer in Culemborg. Net als Canto een reis, elke keer anders, maar wel een mooie avond om in te rijden met een enorm volle maan was het een genoegen om door het Noord-Hollandse landschap te cruisen.

13-3-2011, Chassé Theater, Breda

13-3-2011, Chassé Theater, Breda

‘Wow!’ was de eerste reactie toen we aankwamen in de middenzaal van het Chassé Theater in Breda. Wat een ruimte, en enorm podium en gigazaal, het leek wel een balzaal zo met de tribune ingeklapt. En vanaf hier gingen we alleen maar verder in superlatieven….na een korte check van de vleugels, tweemaal gelijke Yamaha C7 (heerlijk), de trappen af naar de kleedkamers. Nu heb je kleedkamers en Kleedkamers, maar dit slaat werkelijk alles in schoonheid en design! Talloze kleedkamers, elk in eigen stijl naar een toneel-muziek-theater icoon (zoals Ko van Dijk of Maria Callas) ingericht. Maar dan ook echt ingericht, tot op de wc bril aan toe, alles in stijl. Sandra wilde graag in de Nureyev Kleedkamer en ik in de Leonard Bernstein kleedkamer. Dames mogen kiezen dus kozen we voor de Russisch gestileerde kamer van Nureyev. Het bleek ook intern al vrij russisch, want de kledinghaakjes waren afgebroken…Toen toch maar besloten om in ‘de Bernstein’ te gaan zitten. Zelfs tegels met zijn handtekening…hoever kan je gaan. Overigens ook prachtige fotoseries in elke kleedkamer van de desbetreffende artiest. En nu we dan toch bezig zijn, een kijkje in de artiestenfoyer doet niet onder voor een 5-sterren hotel, met flipperkast, biljart, computerhoek met tig computers, een bar met bediening, restaurant met prima eten, kranten en ander leesvoer, lekkere stoelen en ga zo maar door. Best wel zonde dat we om 19.00 uur aanvang hadden en niet langer in het 5 sterren hotel konden verblijven. Breda mag de parel van het Zuiden worden genoemd, het theater maakt dat helemaal waar: niets ten nadele van de andere theaters (we hebben ze nog lang niet allemaal gezien) maar dit zal moeilijk te evenaren zijn. Na de soundcheck met Toon even gegeten en al vrij snel stonden we op het podium. Tijdens het omkleden hadden we de speakers van de zaal aangezet zodat je in de kleedkamer hoort wat in de zaal gebeurt, en we hoorden vanavond voor het eerst de elektrische luchtbedpomp! Ik heb er ook nog iets over gezegd in de inleiding. Er lag ruim 120 man in de enorme zaal, en boven op het balkon zaten nog  eens 30 mensen. Het lichtplan ging vanavond ook op de seconde nauwkeurig. De zaal, de vleugels, het publiek, alles nodigde uit tot een geraffineerde uitvoering die in totaal een uur en 45 minuten duurde. Echt geweldig! Het publiek was erg enthousiast, en we kregen ook nog 2 prachtige boeketten. Na afloop nog met mensen gepraat, cd’s verkocht en gesigneerd en een wijntje gedronken voordat we weer huiswaarts keerden. Van de grootste zaal naar de kleinste zaal, volgende week een thuiswedstrijd Culemborg; we hebben een week om af te kicken. Deze ervaring zullen we niet snel vergeten!

12-3-2011, Schouwburg Amstelveen, Amstelveen

Zaterdag 12 -3-2011, Amstelveen, Schouwburg Amstelveen 

In de middag gingen we op weg naar Amstelveen, hier speelden we vanavond. Bij binnenkomst eerst maar een kopje koffie genomen in het artiestencafé. De kleedkamers waren netjes voor elkaar, en we konden meteen de kleding uithangen. Wel altijd weer even zoeken in de gangenstelsels van theaters, het kan soms een echt doolhof zijn! Maar na een paar keer heen en weer lopen, weet je al snel de route. Soms;-). Overigens konden we prima achter het theater parkeren met een parkeerontheffing van het theater. De vleugels stonden al klaar op het podium, vandaag een Steinway D concertvleugel en een Steinway C vleugel. Deze laatste komen we niet zo vaak tegen; hij heeft ongeveer dezelfde lengte als een C7 Yamaha vleugel. Gelukkig hadden we een beetje versterking om de ongelijkheid in de instrumenten op te heffen, en dan een beetje akoestiek in de ruimte toevoegen zodat het stuk beter tot zijn recht komt. Om 19.30 deed ik een inleiding (salon) in een de heuse filmzaal met een prachtig Dolby Surround system. Een een halfuur vertelde ik iets over het stuk, de achtergronden, ontstaanswijze, en de historie. Ook wat zijtakken naar de beeldende kunst, de minimal music, om alles bij elkaar een beeld te vormen van de muziek van Simeon ten Holt. En zoals gebruikelijk altijd te weinig tijd om alles te zeggen wat je zeggen wil. Een halfuur gaat zo voorbij, zeker als ik lekker op dreef ben.

Vandaag lazen we een leuk stukje in de Volkskrant: Twee breinen, één Hints van Mark Mieras. Met veel genoegen hebben we destijds het boek ‘Ben ik dat’ gelezen van deze auteur die allerlei hersenonderzoek in begrijpelijke taal weet te gieten. Deze column ging over het feit dat hersenen kunnen synchroniseren met elkaar. Ik citeer:

‘Door de hersenactiviteit  te vergelijken zie je dat twee mensen op dezelfde golflengte zitten. Net een draadloze verbinding tussen de hersenen’. Zo voelt het voor ons ook vaak als we samen het Canto spelen, allerlei beslissingen worden genomen op het moment zelf, en soms zou je willen dat je in de hersenenen van de ander kon kijken of meekijken, maar in steeds meer gevallen lijkt het wel of wij dat ook kunnen. Op hetzelfde moment een octaaf verspringen, of weer terug, ineens inhouden of juist voluit spelen, meer of minder accenten, het lijkt wel alsof we steeds meer in elkaars hersenen kunnen kijken en nog precieser kunnen musiceren. Misschien wel eens tijd om tijdens een concert onze hersenactiviteiten te meten? Lijkt me reuze interessant.
Bij het concert in Amstelveen waren er maar een handjevol liggers, dit was meer een zitconcert dan een ligconcert. Het concert duurde exact 90 minuten en de spanning was om te snijden. Na afloop een warm applaus en veel mensen gesproken, er waren diverse mensen die al voor de 2de keer ons bezochten; die konden mooi een vergelijk maken. Toen we omgekleed waren en Toon zijn spullen had ingepakt hebben we voor nog een glas gedronken en een (fors) bittergarnituur genuttigd. Daarna op weg naar huis, morgen Breda op het programma!

6-3-2011, De Regentes, Den Haag

6-3-2011, De Regentes, Den Haag

Soms is het maar goed dat een theaterzaal, of beter gezegd de theatervloer, heel ruim bemeten is. Zo zijn er theaters waar je de tribune helemaal kunt inklappen om een vlakke vloer te maken. Vandaag kwamen we aan in Den Haag in theater de Regentes, een oud zwembad uit 1920 in ArtDeco stijl, dat in 1995 is verbouwden sindsdien dienst doet als theater. Vermeldenswaardig is het feit dat het pand was afgekeurd en op de lijst stond om te worden gesloopt! Buurtbewoners hebben een plan gemaakt om het te bewaren en het een culturele bestemming te geven, en zo onstond het huidige theater. Het heeft mede door de hoogte een geweldige akoestiek, en veel details van het zwembad zijn nog bewaard gebleven en zichtbaar (en in de kleedkamers ook nog eh…’ruikbaar;-). Zo zie je op balkonhoogte allemaal deurtjes waar de kleedhokjes zich bevonden. Beneden in de kleedkamers zijn ook nog volop oude details van het statige zwembad te bewonderen (o.a. mooie antieke tegeltjes). Midden in de zaal stonden onze twee werkpaarden van de middag; twee identieke Steinway B’s. Alle lampen hingen al en waren gesteld, en bovendien stonden de microfoons ook al klaar. We konden na een kopje koffie zo aan de slag om de vleugels en de akoestiek uit te proberen.Het vloeroppervlak was enorm, en aan vier zijden stonden stoelen opgesteld.Deze moesten echter weg; de rij bij de kassa was zo lang, en de belangstelling om het concert liggend mee te maken zo groot dat ze een deel van de stoelen moesten weghalen om ruimte te creeren voor de ‘liggers’. En de variatie was groot, er waren matjes, slaapzakken, maar ook het ouderwetse maar nog steeds goedvertrouwde opblaasluchtbed was aanwezig. Na een korte toelichting over het Canto Ostinato aan het publiek (met wederom een ander verhaal ) begonnen we aan de reis van de Canto in Den Haag. Niet wetende hoe lang de reis ditmaal zou duren, begonnen we zoals gebruikelijk in complete duisternis. Toen het wat lichter werd gaandeweg konden we de vlakte om ons heen goed bekijken. Overal waar je keek zag je liggende mensen. Zo af en toe kwam er eentje overeind omeven van ligpositie te veranderen of even naar ons te kijken. De muziek klonk alom, en na bijna 2 uur nonstop spelen eindigde we op de gebruikelijke manier,ondersteund door de complete duisternis was het weer een shock om bij de eindbestemming te zijn aangekomen. Canto Ostinato in Den Haag was een groot succes, na afloop met veel mensen gepraat, velen kende het stuk al, maar deze uitvoering en dan zo liggend te ervaren was toch een extra dimensie! Kortom,missie geslaagd en op naar het volgende theater.

27-2-2011, Muzeval, Emmen

27-2-2011, Muzeval, Emmen

Vandaag speelden we ons eerste vroege concert in Emmen. De avond ervoor hadden we een etentje bij vrienden in Veldhoven dus hadden we
besloten om op zaterdagavond al te gaan rijden in de richting van Emmen en daar een hotel te nemen. En om even vooruit te lopen: ’s Nachts reden we dus in het aardedonker (weinig lantarenpalen daar in het Noorden;-), ’s morgens in dichte mist terug…Erg veel verschil was er niet, rijden in het donker of in de mist,  in beide gevallen trekt het
 landschap aan je voorbij zonder dat je het zelf echt merkt. Na een prima nachtrust in een plaatselijk hotel op naar De Muzeval. Ik herkende het theater nog van vroeger. De Muzeval is een van de weinige theaters in Nederland waar je zo duidelijk de weg naar toe vindt als artiest, overal goeie bordjes! 
Ter plaatse eerst even naar het toneel gelopen, Mark onze technicus
was nog bezig samen met de techniek van het theater om alles in orde te 
maken voor de voorstelling van 11.30 uur. Na een korte blik naar de
 vleugels, een Steinway D concertvleugel en een Yamaha C7, tijd voor een kopje koffie in de gezellige artiestenfoyer. Netjes overal Wifi
 aangekondigd, zelfs in het Russisch!

Rond 11.40 kregen we aanvang en begonnen we aan de Canto in Emmen. Uiteraard niet voordat ik iets had verteld over het stuk, ditmaal een iets andere uitleg, ik maakte de vergelijking met een lange autoreis naar Frankrijk: stel, je gaat op 
reis met een kaart, maar je weet niet elke route je neemt, dat zie je 
onderweg wel, maar je reist ook met een aantal andere mensen mee, en
 ook nog met twee voertuigen, die samen naast elkaar blijven rijden, op exact een meter afstand van elkaar. Gedurende de reis bepaal je samen
 waar je heengaat, maar zonder praten, dat doe je door elkaar
 aan te voelen en door voortdurend bij te sturen, aan elkaar aan te passen
 zodat je niet tegen elkaar botst en niet uit elkaar drijft. Zo zit het Canto wel een beetje in elkaar, de partituur als routekaart, de piano als
 auto, de musici als bestuurders, de klank als het landschap en de reis als het concert.

De zaal in Emmen heeft van nature al best een 
aardige akoestiek, niet zo droog als de meeste theaterzalen.
 Er waren ongeveer 100 bezoekers bij het concert en na het applaus hebben we er een groot aantal gesproken. Tijdens het applaus hoorden we 
al roepen “prachtig”, maar na afloop hoorden we van mensen dat er
 veel tranen van ontroering waren gevallen. Na de cd verkoop hebben we nog met de directrice gesproken over volgende producties. Dus hopelijk
 tot ziens in Emmen. Tot slot naar huis gereden en met de kinderen dvd’tjes van Wallander gekeken als 
afsluiting van een geslaagde dag.

12-2-2011, Concertzaal; Theaters Tilburg, Tilburg

12-2-2011, Concertzaal; Theaters Tilburg, Tilburg

Tilburg had een sterke herinnering voor mij; twee jaar geleden nog nam ik er samen met broer Maarten de Sacre du Printemps op van Stravinsky. Dat was na een concert met het Magogo Kamerorkest. Maar ook een aantal jaren geleden toen ik op tournee was met het NNT in de voorstelling Sympathy for the Devil van Koos Terpstra in een regie van  Matthijs Rümke viel Tilburg op. Na onze eerste blik in de kleedkamer wist ik het weer. Die zijn dik voor elkaar in de Tilburgse Concertzaal; naast de gebruikelijke benodigdheden ook een ligbank. Niet dat de we tijd hadden om er gebruik van te maken, maar toch. Je zou er heerlijk een dutje kunnen doen om even op energie te komen voor een voorstelling. Vandaag was Toon er niet bij, we speelden immers in de Concertzaal en niet in een theaterzaal. Bovendien was ons gereedschap vandaag 2x Steinway concertvleugels. Een nieuwe en een wat oudere. Op het podium lagen ongeveer 80 matjes al uitgestald en het licht hing ook helemaal volgens plan. Na een half uurtje inspelen naar het artiestencafe om te eten. Aan alles was gedacht, er stond zelfs een mand met vers fruit voor ons klaar, zeer attent! Ook hadden we veel plezier van de heerlijk koele flesjes water die overal stonden, tot en met de kleedkamer aan toe. Na het eten hebben we met de lichttechnicus nog even een doorloop gedaan en om 20.30 was het aanvang van het Canto in Tilburg. Na een kort introductiewoordje begonnen we te spelen in het donker. Het was een bijzondere avond, het publiek zo dichtbij op het podium om je heen, je hoorde dat mensen ervan genoten. Af en toe kwamen mensen overeind, of wisselde van houding, maar wel zachtjes. De tijd leek wel te zijn bevroren toen we later om 22.15 van het podium afkwamen.
Na afloop nog met een deel van het enthousiaste publiek gepraat en diverse cd’s verkocht. Tilburg was weer een belevenis; was het nu theater in een concertzaal of een concert in een theaterzaal? Het was een belevenis die voor velen voor herhaling vatbaar is in Tilburg, wie weet?