20-2-2011, Stadsschouwburg Velsen, IJmuiden

Een middagvoorstelling betekent op zondag vrij vroeg uit de veren, want vandaag speelden we in de Stadsschouwburg Velsen te IJmuiden. De avond ervoor in Purmerend en achteraf hadden we beter een hotel kunnen nemen. Maar goed, we waren al snel ter plekke, parkeren in de Dok, dus geen lange loopafstanden. We troffen een enorm podium aan met alweer een thuiswedstrijd; twee bijna exacte C7 vleugels! Twee dagen achter elkaar in dezelfde setting spelen, we worden wel in de watten gelegd. Mark was bij binnenkomst nog bezig met het geluid inregelen, en de lichtmensen met het stellen van het omvangrijke lichtplan. Om twee uur deed ik ook een introductielezing om de muziek van Ten Holt in een perspectief te plaatsen en iets meer inhoudelijk over zijn leven en werk te vertellen. In de REX foyer stond alles netjes klaar, ik kon zo mijn MacbookPro aansluiten aan de beamer en het geluid. De microfoon lag ook netjes klaar. Alles werkte ook meteen goed, en met de afstandsbediening kon ik de Mac prima bedienen. Terug naar de zaal voor een soundcheck. Overigens lopen we ook altijd graag rond in het theater voor aanvang om de sfeer te proeven, het gebouw te verkennen en je een beetje vertrouwd te maken met de plek. De kleedkamer was sfeervol en donker, met transparante wastafels en Philip Starck (-achtige?) stoelen. Het theater in IJmuiden kwam me zo bekend voor, alleen de enorme in tapijt ingeweven bloemen op de vloer niet. Echt een ‘warm bad theater’ waar de muziek van Ten Holt goed tot zijn recht komt. We hadden ook nog even tijd om met de marketingmedewerker te praten en later ook met de directeur. Hij vroeg hoe we bij Hans Kik waren gekomen, en wat we nog meer voor programma’s in de aanbieding hadden. Hij was erg geïnteresseerd in onze nieuwe productie NLXL naar het gelijknamige boek van Karel Tomeï. De introductie ging uitstekend, en vervolgens naar de kleedkamer om ons op te maken voor de voorstelling. Het was weer een lange versie, met de inmiddels standaard geworden C7-bestendige 100 minuten. Op het podium aan aantal liggers, maar het merendeel zat in de zaal. Na afloop een staande ovatie. Ook hier vele complimenten over onze interactie, interpretatie, het lichtplan, het is net een warm bad, heerlijk, Leuk om ook reacties te horen van mensen die elkaar hebben leren kennen bij een eerdere uitvoering van Canto. Muziek verbindt! Daarnaast nog even met de de directeur gepraat die het een “echt compleet theater” vond. Ook Karin Geelink was er met haar man, we kennen haar al 20 jaar en leerden elkaar kennen toen zij de programmering deed van Theater de Fransche School in Culemborg. Nu is ze al jaren werkzaam bij Bureau Promotie Podiumkunsten in Amsterdam. Daar kwamen we elkaar ook geregeld tegen toen ik de publieke opening van de Klassieke Muziekweek mocht verzorgen (o.a. met het Canto op Utrecht Centraal voor vijf vleugels). Na het omkleden heerlijk gedineerd met Mark erbij in Augusta. Een tevreden weekend, even rusten (achterstallig wasgoed wegwerken, tja, tweeverdieners he;-) en dan op naar Gouda op woensdag!

Advertenties

19-2-2011, Theater de Purmaryn, Purmerend

19-2-2011, Theater de Purmaryn, Purmerend

Zaterdagavond was het tijd voor een Canto Ostinato in Theater de Purmaryn te Purmerend. Rond half vijf kwamen we aan bij het theater gelegen in de binnenstad van Purmerend. Het was wel even wennen om door het voetgangersgebied te rijden op zaterdagmiddag… Parkeren bij het theater was gelukkig geen probleem, zodat we niet ver met onze kleding, cd’s, eten en andere tassen hoefden te sjouwen. Dat is altijd wel prettig, omdat het spelen op zich niet een erg zware belasting is, maar je moet op zo’n dag wel een beetje rust voor je vingers, schouders en armen houden. Sandra maakte bij het uitstappen van de auto een verkeerde beweging en verdraaide haar schouder… gelukkig kwam Mark ons tegemoet om te helpen met het naar binnen brengen van de spullen, en door de eropvolgende uurtjes flink te blijven bewegen met nek en schouders had ze er tijdens het spelen nagenoeg geen last meer van. Bij binnenkomst meteen naar boven naar de zaal waar het concert zou plaatsvinden. Een mooi zaaltje en bij binnenkomst wisten we meteen waarom er vanavond geen mensen op het toneel zouden liggen: er was te weinig plek… De vleugels waren van een vertrouwd merk, Yamaha C7, een oude en en nieuwe, beiden eigendom van het theater (luxe!). Mark had alles reeds opgesteld en na een koffie konden we al aan de soundcheck. We waren al vroeg klaar en hadden tijd genoeg om rustig te eten en lekker lang koffie drinken. De voorzieningen in het theater waren zoals overal dik in orde, Wifi voorhanden, dus even nog de laatste mail beantwoorden kon ook gewoon. Tevens had Jeroen zijn laptop meegenomen om de lezing van zondag in IJmuiden voor te bereiden… Tegen vijf voor half negen stonden we klaar en stipt half negen hadden we aanvang. Jeroen deed een korte toelichting en de C7’s hielpen ons weer bij een concert van 100 minuten. Deze tijdsduur lijkt wel de nieuwe standaard te worden! Na een warm applaus naar beneden om mensen te spreken en cd’s te verkopen. Iedereen was razend enthousiast, ‘dank voor de mooie avond’,’ het is zo geweldig om jullie interactie te zien’, ‘wat een totale beleving’. Nog even een biertje gedronken met de techniek en de directrice van het theater. Opvallend was dat er relatief veel oudere mensen waren die het stuk nog helemaal niet kenden; zegt het Canto voort.

12-2-2011, Concertzaal; Theaters Tilburg, Tilburg

12-2-2011, Concertzaal; Theaters Tilburg, Tilburg

Tilburg had een sterke herinnering voor mij; twee jaar geleden nog nam ik er samen met broer Maarten de Sacre du Printemps op van Stravinsky. Dat was na een concert met het Magogo Kamerorkest. Maar ook een aantal jaren geleden toen ik op tournee was met het NNT in de voorstelling Sympathy for the Devil van Koos Terpstra in een regie van  Matthijs Rümke viel Tilburg op. Na onze eerste blik in de kleedkamer wist ik het weer. Die zijn dik voor elkaar in de Tilburgse Concertzaal; naast de gebruikelijke benodigdheden ook een ligbank. Niet dat de we tijd hadden om er gebruik van te maken, maar toch. Je zou er heerlijk een dutje kunnen doen om even op energie te komen voor een voorstelling. Vandaag was Toon er niet bij, we speelden immers in de Concertzaal en niet in een theaterzaal. Bovendien was ons gereedschap vandaag 2x Steinway concertvleugels. Een nieuwe en een wat oudere. Op het podium lagen ongeveer 80 matjes al uitgestald en het licht hing ook helemaal volgens plan. Na een half uurtje inspelen naar het artiestencafe om te eten. Aan alles was gedacht, er stond zelfs een mand met vers fruit voor ons klaar, zeer attent! Ook hadden we veel plezier van de heerlijk koele flesjes water die overal stonden, tot en met de kleedkamer aan toe. Na het eten hebben we met de lichttechnicus nog even een doorloop gedaan en om 20.30 was het aanvang van het Canto in Tilburg. Na een kort introductiewoordje begonnen we te spelen in het donker. Het was een bijzondere avond, het publiek zo dichtbij op het podium om je heen, je hoorde dat mensen ervan genoten. Af en toe kwamen mensen overeind, of wisselde van houding, maar wel zachtjes. De tijd leek wel te zijn bevroren toen we later om 22.15 van het podium afkwamen.
Na afloop nog met een deel van het enthousiaste publiek gepraat en diverse cd’s verkocht. Tilburg was weer een belevenis; was het nu theater in een concertzaal of een concert in een theaterzaal? Het was een belevenis die voor velen voor herhaling vatbaar is in Tilburg, wie weet?

6-2-2011, de Harmonie, Leeuwarden

6-2-2011, de Harmonie, Leeuwarden

Leeuwarden klinkt altijd ver als je de naam hoort. Althans het klinkt ver voor ons als musici die in het midden van het land wonen. Vandaag stond er een matinee op het programma. Bij binnenkomst in het theater de Harmonie stond er duidelijk vermeld welke kleedkamer we hadden. Geen overbodige luxe want er waren maar liefst drie voorstellingen in drie zalen tegelijkertijd, dus vele –bezette- kleedkamers! In onze kleedkamer troffen we naast de gebruikelijke spiegels, lampen en stoelen en ophanghaken een bed, een welkomstkaart met toegangscode voor draadloos wifi en kluis en twee mini flesjes Friese Berenburger (die we toch maar niet vlak voor het optreden hebben opgedronken;-) Wat een leuk gebaar, dat waren we nog niet tegen gekomen!

Nadat we de kleding hadden uitgehangen gingen we naar de zaal. Bij het sluiten van de kleedkamer werden we vriendelijk geholpen, en in de zaal aangekomen troffen twee identieke C5 Yamaha vleugels. De zaal is een soort ‘zwarte doos’ met zwarte stoelen waardoor de kleuren van ons lichtplan extra goed uitkwamen. Vooraf werden we  keurig rondgeleid naar de plek waar we cd ’s konden verkopen en signeren na afloop van het concert. Klokslag kwart over drie gingen we het toneel op. Gek genoeg vergisten we ons beiden in de ‘draai’richting van de zaal, hierdoor stonden we enig verbaasd een welkomsbuiging te maken (nog op de valreep de goede kant op zeg maar…). Het zal het aantal trappen op en af wel zijn geweest die onze navigatie in de war had gestuurd. Gek wel, want normaal heb ik een goed richtingsgevoel. Vandaag deed ik de toelichting alleen. Volgens Sandra was het een goed, kort en bondig praatje en na een korte pauze in het complete donker begonnen we aan het Canto. Naast ons lagen ongeveer 20 mensen op het podium en in de zaal waren een ruime 150 luisteraars. Het werd weer een lange uitvoering; ruim een uur en dertig minuten; de tachtig minuten die we dachten te spelen hebben we weer niet ‘gehaald’. De akoestiek was door Toon lekker ingesteld en we konden enorm zacht  en delicaat spelen in de zaal. Al met al een zeer geslaagde uitvoering. De kleuren kwamen goed tot zijn recht en de het publiek gaf ons een warm en lang applaus. Bloemen completeerde deze uitvoering in Leeuwarden, heel feestelijk! Na afloop lekker de stad in gelopen en heerlijk gegeten met Toon en Bert die vandaag weer onze chauffeur was. Ontspannen teruggereden en heerlijk geslapen met zacht in het achterhoofd de Canto die ostinaat doorgaat.

4-2-2011, Stadstheater, Zoetermeer

Het voelde op weg naar Zoetermeer wel een beetje als een thuiswedstrijd; de PR foto van onze reeks ligconcerten is gemaakt in Zoetermeer, in het Stadstheater. De instrumenten kenden we dus ook wel al een beetje, alhoewel we tijdens de fotosessie niet veel hebben gespeeld. Eenmaal aangekomen en de auto geparkeerd gelijk naar de zaal en de vleugels proberen. Toen we zagen dat dat wel goed zat, toch maar eerst een kopje koffie in het artiestencafe. Een erg gezellig cafe overigens! Op diverse plekken brandden kaarsen en er was in de middag al een lieve dame van de bediening aanwezig. Ze kwam al naar ons toe en  baalde zo dat ze niet kon komen luisteren… Na een heerlijk kopje koffie en thee hebben de we soundcheck gedaan. Altijd even uitproberen. Het lastige van een pianoduo zonder je eigen instrumenten in de auto mee, is het feit dat je altijd moet roeien met de riemen die je hebt. In dit geval een Steinway D concertvleugel en een Yamaha C6 vleugel. Het is dan altijd de vraag wie speelt op welke? Vandaag kozen we voor Sandra op de concertvleugel en ik de kleinere. Het werkte met inspelen zo beter. Dat kwam ook wel beter uit voor het lichtplan, daar de grote piano altijd links achter staat. Ik zit dus meestal links en Sandra rechts omdat ik over het algemeen meer bas speel. Maar goed, we hebben het omgedraaid en het kwam allemaal goed met onze ‘ Toonmeister’ Toon. Hij bracht de vleugels in balans en zorgde ook voor iets nagalm in de  klank zodat het iets ruimtelijker klinkt. Na een korte inleiding begonnen we het concert. We konden beiden niet zien hoeveel mensen er zaten, het was aardedonker in de zaal, maar er werd tijdens het spel weer aandachtig geluisterd. De versie van Zoetermeer was ook 90 minuten lang; 10 minuten langer dan gepland.  Het kwam blijkbaar allemaal zo uit. De vrijheid zoals in eerdere blogs beschreven heeft tot gevolg dat wij het ook niet van te voren weten. Na afloop nog een drankje gedronken en rustig naar huis gereden. Er stond een flinke storm dus niet al te snel gereden. Je kunt sowieso bijna nergens hard, er werd weer flink aan de weg gewerkt dus lange stukken maximaal 90-100 km per uur. Maar zo bleven we zelf nog even langer in de rustige sfeer van het Canto, of zoals een luisteraar on na afloop vertelde, ‘ik voelde me helemaal leeglopen, alsof alle spanning verdween naarmate het concert vorderde’.

3-2-2011, Theater de Veste op locatie, Delft

3-2-2011, Theater de Veste op locatie, Delft

Gisteren stond Delft op het programma. Ditmaal niet in het theater zelf maar op locatie in de Van der Mandelezaal  op het museumcomplex ‘het  Prinsenhof’. Dit is tevens de locatie waar Isabelle van Keulen haar kamermuziek festival startte, dat inmiddels wordt geleid door Liza Ferschtman. Internationale musici komen jaarlijks naar Delft om daar samen met de artistiek leider te spelen. Maar vanavond stond er iets anders te gebeuren….na het laden en lossen van onze bagage ging ik de auto parkeren in de parkeergarage. Sandra ging alvast naar binnen waar het concert plaatsvond. Op een binnenplaats tussen het museum is een zaal gebouwd door middel van een glazen dak en een glazen wand. Op de vloer liggen de klinkers, waarschijnlijk nog van toen het nog niet overdekt was. In het midden op een speciaal gebouwd podium stonden onze werkpaarden voor deze avond. Twee bijna identieke Yamaha C7 vleugels. Een thuiswedstrijd, we hebben in onze studio hetzelfde type staan. Het fijne aan dit model is het mechaniek, dit heeft dezelfde afmetingen als van een concertvleugel en dan kan je een fysiek stuk als canto makkelijk uithouden. Bij terugkomst uit de garage was Sandra aan het inspelen en was helemaal lyrisch over de akoestiek en de vleugels. De ruimte was nog helemaal leeg, er stonden naast de vleugels alleen wat lampen van het theater voor sfeerverlichting die bij ons ligconcert hoort. Na het inspelen gegeten, een frisse salade want om nu een flinke maaltijd te nemen is nooit een goed idee. Tijdens het omkleden zagen we de eerste mensen al binnenkomen met matrassen, luchtbedden, Fatboy enzovoort. Het was al weken uitverkocht, en was dan ook vol, genoeg ruimte voor de mensen om lekker te kunnen liggen zonder te dicht op elkaar te hoeven liggen. We begonnen het concert in het donker en wat een sfeer, de muziek elke keer anders, de vleugels, de akoestiek, alles leek wel met ons mee te werken. Het werd een lange uitvoering, nee de langste tot nu toe, maar liefst 115 minuten onafgebroken spanning, met de bekende pieken en dalen maar ook met heel nieuwe vondsten. We blijven ons zelf altijd verbazen over de ontelbare mogelijkheden van de compositie. Na een applaus voldaan naar huis gegaan, morgen Zoetermeer! Het canto ging zoals altijd nog wel even door in ons hoofd.

23-1-2011, Van Beresteyn, Veendam

23 januari 2011, Van Beresteyn, Veendam

Een matinee in het noorden van het land. Al vroeg in de auto richting Veendam om de mensen aldaar het Canto te laten horen. De twee vleugels stonden al op ons te wachten toen we aankwamen. Wel een flinke reis, 2 uur en 15 minuten. Vandaag hadden we Toon onze geluidstechnicus niet nodig, omdat we toneel op toneel speelde (alleen publiek op het podium dicht bij de artiesten, geen publiek verder weg in de zaal). Ook hier ligmatjes van de plaatselijke yogavereniging die op het podium werden neergelegd. Een korte uitleg over de compositie gegeven en wederom ruim 90 minuten gespeeld. het lijkt wel of we steeds meer tijd nodig hebben. Gek, want we nemen ons soms voor om maar wat sneller door te gaan naar de volgende sectie (weet dat Simeon dat ook graag wil) maar er gebeuren toch altijd weer bijzondere dingen. En met dankbaar applaus en twee flessen wijn als bedankje konden we tevreden terugkijken op het Canto in Veendam. Na afloop nog wat cd’s verkocht en met mensen gepraat, dan blijkt ook dat elk concert weer zijn verhaal heeft. Het Canto doet zoveel met mensen.
Van de week had ik het er nog met Simeon over, waar nu het succes van Canto ligt. Het blijft onverklaarbaar; je kan het proberen; ik heb het wel eens aan de piano uitgelegd aan het publiek, maar toch is en blijft het fascinerend. Een deel ligt volgens mij in het feit dat het Canto in hetzelfde register speelt en dezelfde speeltechnieken gebruikt als in Chopin. De linkerhand bijvoorbeeld komt rechtstreeks uit de regendruppelprelude (opus 28 nr 15) , nocturne op. 9 no 1, die weer hetzelfde is als het middendeel van de fantaisie impromptu opus 66. De transparantie is uniek in Canto, al zijn andere werken zijn verdicht, op een meer Beethoviaanse stijl. Maar de combinatie van de klank met de multi-interpretabele benadering is uniek. Ik zeg altijd dat Ten Holt de uitvoeringspraktijk weer heeft teruggebracht; met de komst van het modernisme is muziek meer een technische bezigheid geworden dan een fysieke betrokkenheid. Kijk maar eens terug in de tijd; partituren van Bach hebben ook geen enkele articulatie en dynamiek, ook op welk instrument je het speelt is niet  vastgelegd door de componist. Bij het Canto heeft de musicus weer zeggenschap over het resultaat, de vrijheid van invulling van het materiaal gecombineerd met de klank van Chopin, de phasingtechnieken van Steve Reich en het uithoudingsvermogen van Terry Riley maakt het Canto tot een meesterlijke onovertroffen compositie, waar je het ook speelt, het blijft een betoverende werking hebben!