Canto on the Beach door Irma Heerink

CANTO ON THE BEACH

In 1976 voltooide de Nederlandse componist Simeon ten Holt zijn compositie Canto  Ostinato. Sindsdien is dit enorme werk met steeds weer andere combinaties van muziekinstrumenten en uitvoerenden al oneindig vele malen uitgevoerd. En evenzovele keren heeft het de aandachtige luisteraars betoverd en geraakt door het rijke minimalisme, de koppigheid van het ritme en de thema’s die telkenmale terugkeren. Op een voor Nederlandse begrippen warme zomeravond in augustus waren we deelgenoot van een uitvoering van dit magische stuk door vier pianisten, waaronder Jeroen en Sandra van Veen. Niet in een concertzaal maar onder de mooiste muziekkoepel die de wereld kent: de sterrenhemel. En op een bijzonder podium: het strand bij zonsondergang in Bergen aan Zee. In deze op zich al inspirerende omgeving klonk ruim drie uur lang het koppige lied van het leven. Zonder ook maar een moment te vervelen. Boeiend waren de gelijkenissen met het leven die door de muziek en de uitvoering vanaf het begin verbeeld werden. De up’s en down’s. Het samen-komen van wegen en evenzozeer het uiteen-lopen ervan. De dissonanten en harmonieën. Leiden met liefde was het motto van Jeroen, die de diverse overgangen in de muziek aangaf. Met zoveel plezier, ruimte en stimulans smeedde hij het viertal tot een team en hielp hen de compositie tot een prachtig geheel te laten worden. Iedere pianist, ieder onderdeel, iedere partituur anders, maar zo nodig om het canto tot Canto te maken. Ziedaar de metafoor voor onze soms zo verbrokkelde samenleving waarin ieder voor zich bezig is en meent het te kunnen “maken”, zonder recht te doen aan de grondbeginselen  dat to be is to be related, dat het geheel meer is dan de som der delen, dat je elkaar  gegeven bent.

Canto bepaalt bij de kringloop van het leven en de kwetsbare eindigheid ervan. De muzikale openingsthema komt terug in de afronding. Uit stof ben je geworden en tot stof zul je wederkeren. Het kan een deprimerende gedachte zijn. Maar hoor eens wat daartussen allemaal voor prachtigs te beluisteren, te beleven, te zien en te doen is! Vergeet niet te leven. En vergeet ook niet dat echt leven over bergen en door dalen gaat. Met luwten en fikse stormen die het juist zo spannend en uitdagend maken. Zonder die stormen zul je niet de weldaad van de stilte kunnen ervaren. Zonder duisternis geen licht.

De dissonanten in Canto zijn een sensatie, zeker als je zelf nog weleens een dissident bent. Niet door de boel in de steek te laten maar door oude paden te willen (lees: intrinsiek moeten) verlaten en nieuwe wegen te gaan. Canto leert letterlijk wat het teweeg brengt als je volhoudt, koppig doorzet, erbij blijft, stabilitas beoefend. Alleen dan komt de compositie tot zijn recht, krijgt het een kans zich ten volle te ontplooien en zijn werk te doen. Hoe vaak zijn we ongeduldig, geneigd vroegtijdig af te haken, laten we elkaar vallen, investeren we niet meer in een relatie,  willen we vooral nu leuk werk en vergeten dat daar iets aan vooraf gaat. Wie tot het einde toe in staat is zijn taak te volbrengen, hoe klein of groot ook, met liefde, aandacht en zorg, zal de vreugde smaken van het resultaat, van een nieuwe spirit, een opgeruimd gevoel.

Canto Ostinato mogen beluisteren is een menselijk geschenk uit de hemel. Er gaat een helende werking van uit voor wie het wil, het voedt ziel en geest voor wie hongerig is, biedt een ruime horizon aan wie het benauwd, geeft richting aan de weg die we mogen gaan tussen geboorte en sterven.

Irma Heerink

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: