Canto Ostinato; klanken als levensadem; Meesterlijke uitvoering door Sandra en Jeroen van Veen

Theaterconcert: Canto Ostinato. Componist: Simeon ten Holt. Door: Sandra en Jeroen van Veen. Gezien: vrijdag 25 maart 2011, ICO-De Schalm in Assen (in het kader van ‘Theater De Kolk on Tour’). Speellijst: http://www.pianoduo.org.

Simeon ten Holt (1923) schreef zijn Canto Ostinato in 1976, de mooiste compositie in Nederland ooit geschreven. Canto Ostinato (‘koppig lied’, waarbij de klanken oneindig in een ritmisch patroon worden herhaald) is een mathematisch en mimimal muziekstuk, waarbij de precieze bezetting is vrijgelaten en beslissingen aan de musici worden overgelaten.
Het stuk is opgebouwd uit een groot aantal secties en 5 notenbalken [zie illustratie]. De musici kunnen per sectie beslissen welke notenbalken ze volgen en hoe lang ze een sectie spelen en hierop variëren of improviseren voor ze door gaan naar de volgende. Dat het geen rommeltje wordt, is te danken aan het ritmisch patroon waarbinnen de klanken zich bewegen en het samenspel van de musici. Iedere uitvoering is hierdoor even spannend als uniek.

Het pianoduo Van Veen maakte faam met verschillende versies van de Canto Ostinato, op zeer verschillende locaties: concertzalen, fabriekshallen en zelfs onder een tentzeil in de stromende regen. Hun weergaven onderscheiden zich van andere, door hun intense samenspel tijdens het concert, waardoor hun versies bijzonder levendig en teergevoelig zijn.

De uitvoering van vandaag is een zogenaamd ‘ligconcert’. Het is wat onwennig om bij binnenkomst mensen op het podium rondom de twee vleugels op matjes te zien liggen. Het meditatieve karakter van de muziek en de voorkeur van Jeroen van Veen om als kleine jongen onder de vleugel van zijn moeder gebiologeerd te liggen luisteren, rechtvaardigt dit manifestatie, hoewel het gedraai van de liggers het zittende publiek behoorlijk afleidt.

De klanken zijn mystiek; de secties magisch realistisch onder de handen van de meesterpianisten. Hartstocht, wanhoop, angst, dromen, verdriet, eenzaamheid, geluk: alle gevoelens die een mens kent, komen voorbij. Deze emoties horen bij elkaar, het gemis van één betekent een breuk met de anderen; het stokken van de levensadem. De klanken klinken afzonderlijk breed, lang, smal en kort maar maken onderlinge combinaties van ijle zwaarte, verstikkende luchtigheid, vloeiende lichtheid, net zoals een mens verstrikt kan raken in de eigen tegenstrijdigheid en afwisselend meegaat in de stroom. Steeds als het onhoudbaar dreigt te worden, volgen steevast hoop en verlossing in langgerekte diepwarme klanken. Even op adem komen tussen twee stroomversnellingen in.
Christelle Chamuleau

Advertenties
    • ellen verhagen
    • 28 maart 2011

    Mooie recensie zeg! Het is ook zo´n allemachtig prachtig stuk, zeker zoals jullie het spelen; met recht wordt dit hier vermeld. Die van onder de tent in de regen kende ik nog niet, haha. Grotetjes, Ellen

  1. You actually make it seem so easy with your presentation but I find this matter to be really something which I think I would never understand. It seems too complicated and very broad for me. I am looking forward for your next post, I will try to get the hang of it!

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: